De droom

Zolang ik me kan herinneren, zijn de bergen mijn favoriete plek. Van boomklimmen als kleine jongen tot klauteren op rotsachtige heuvels en wandelen door bossen en bergen, het buitenleven is altijd mijn speeltuin geweest. Een paar jaar geleden stelde ik mezelf een persoonlijke uitdaging: op het hoogste punt staan van elk EU-land. Na de beklimming van de Duitse Zugspitze (2962m), de Sloveense Triglav (2864m) en de Bulgaarse Musala (2925m), besloot ik halverwege 2024 om de Mont Blanc (4806m) te beklimmen, de hoogste top van Frankrijk/Italië en de op één na hoogste van Europa. Het zou mijn meest ambitieuze beklimming tot nu toe worden, niet alleen qua hoogte, maar ook qua vaardigheid, voorbereiding en moed.

Om de kloof tussen droom en werkelijkheid te overbruggen, schreef ik me in voor een 6-daagse klimcursus in Chamonix, Frankrijk. De laatste drie dagen van deze cursus waren gereserveerd voor de toppoging. Met slechts een paar muisklikken schreef ik me in voor de beklimming. Het idee dat ooit in mijn verbeelding leefde, had nu een datum: 22 juni 2025.

De voorbereiding

Vanaf oktober 2024 draaide mijn leven rond één doel: er klaar voor zijn. Ik volgde een rigoureus trainingsschema geïnspireerd door het boek Training for the New Aplinism. Mijn weken waren gevuld met cardiosessies - stationair fietsen en hellingwandelingen op de loopband met een verzwaarde rugzak, naast krachttraining. Toen de lente aanbrak, schakelde ik over op hiken en fietstochten, waarbij ik na het werk vaak 30 tot 35 km fietste en in het weekend ging ik meer dan 20 km hiken met 900 tot 1200 hoogtemeters in de heuvels van België en Duitsland. 

Het was niet gemakkelijk om dit te combineren met een fulltime baan. Er waren momenten van twijfel over mijn fitheid, of mijn training wel voldoende was, of ik de hoogte wel aankon en of ik het tempo van de klimgroep wel kon bijhouden. Twee keer sloeg de ziekte toe, waaronder een tekenbeet twee weken voor vertrek. Daarbovenop kreeg ik schrijnend nieuws van thuis: zowel mijn moeder als mijn oma waren opgenomen in het ziekenhuis in India. De emotionele belasting was zwaar en het voelde alsof het tegenzat. Ik zette door, visualiseerde de top en vertrouwde op het proces. Ik stelde me de wind in mijn gezicht voor, het kraken van de sneeuw onder mijn voeten en het panoramische uitzicht op de hoge Alpen.

Het avontuur

In Chamonix ontmoette ik mijn klimgroep - een koppel uit Australië en onze ervaren gids. De eerste twee dagen werden besteed aan acclimatisatie en het leren van essentiële alpine vaardigheden: het gebruik van stijgijzers, ijsbijltechnieken, gletsjerreizen en reddingen uit gletsjerspleten. We stegen op naar Gnifetti Hut (3647m) in Italië en bereidden ons voor op onze eerste test: Vincent Pyramid (4215m). Die nacht ervoer ik voor het eerst acute bergziekte. Bonzende hoofdpijn, misselijkheid en vermoeidheid. Ik lag in bed en vroeg me af of mijn reis zou eindigen voordat hij echt begonnen was. Gelukkig werd ik beter wakker. Bij zonsopgang begonnen we aan onze tocht naar de top, waarbij we steile gletsjerhellingen trotseerden en toen we de top bereikten, werden we begroet door een koude, gierende wind met een snelheid van 40 km per uur. Het bereiken van de top was een openbaring. Mijn lichaam had het doorstaan. Mijn training had gewerkt. Sommige van mijn twijfels begonnen weg te smelten. We daalden snel weer af naar de vallei om uit te rusten en een warme douche te nemen.

Dag 3 bracht meer technische training. We leerden technieken voor zelfstop, touw-team beweging op rotsachtig terrein, klauteren en top-rope klimmen, allemaal tegen de prachtige achtergrond van het Mont Blanc massief. Al een paar dagen hielden we het weerbericht in de gaten, dat aangaf dat er kans was op slecht weer op dag 5, precies de dag dat we van plan waren de Mont Blanc te beklimmen. Het weerbericht maakte ons nerveus, maar we hoopten dat het zou opklaren naarmate de dag dichterbij kwam. Maar helaas, de weersvoorspelling voor onze summit day verslechterde snel - onweersbuien, windvlagen van 70 km/u en volledige bewolking. Zonder flexibiliteit om data te verschuiven vanwege overboekte hutten, stonden we voor een moeilijke beslissing. Na lang wikken en wegen maakten we de hartverscheurende keuze om van de Mont Blanc af te zien. In plaats daarvan zouden we Strahlhorn (4190m) in Zwitserland beklimmen, waar de omstandigheden veiliger en de logistiek haalbaar waren.

Dag 4 brachten we door in de adembenemende Vallée Blanche, navigerend over sneeuwruggen, rotsachtige klauterpartijen en onbeschut terrein - een echt voorproefje van alpinisme en ik genoot er enorm van. Het hielp de teleurstelling over het missen van de Mont Blanc te verzachten.

Op dag 5 en 6 naderden en beklommen we Strahlhorn. De lokale bevolking noemt het “Strafhorn” vanwege de zware klim en afdaling van 1600 meter over 20 km sneeuw. We begonnen om 4:30 's ochtends, terwijl we met onze hoofdlampen door de duisternis navigeerden over rotsvelden. We bereikten de lange, uitgestrekte gletsjers net toen het eerste zonlicht de pieken voor ons raakte om ze in rode Alpengloed te verlichten. Het was een uniek landschap, overal wit. De sneeuw was hier echter zacht en energieverslindend. We vorderden langzaam. We overwogen om terug te keren. Maar iets diepers hield ons op de been en al snel verbeterde de sneeuwcondities. Er ontstond een ritme. Een rustige vastberadenheid nam het over. De top van Strahlhorn was bedrieglijk ver, want ik werd onderweg voor de gek gehouden door meerdere “valse” pieken. Ik begon te begrijpen waarom de bijnaam Strafhorn zo toepasselijk was. Na 5,5 uur rustig ploeteren door de sneeuw en ijle lucht bereikten we de top onder een heldere hemel. Het panoramische uitzicht op de Zwitserse Alpen, inclusief de iconische Matterhorn, was onvergetelijk. We daalden op tijd af en voltooiden de rondreis in 9,5 uur. Ik was lichamelijk uitgeput maar emotioneel voldaan. In zes dagen had ik mijn grenzen verlegd, nieuwe vaardigheden opgedaan en niet alleen twee bergen van 4000+m beklommen, maar ook mijn eigen twijfels overwonnen.

De reflectie

Ik heb de Mont Blanc niet beklommen, maar ik heb iets veel waardevollers gekregen: geloof. In mijn lichaam. In mijn geest. In mijn vermogen om me aan te passen, te verdragen en te groeien. De berg zal er nog steeds zijn en ik ook - sterker, wijzer en klaar voor de volgende poging.

Deze reis herinnerde me aan een eenvoudige waarheid: hoe nauwkeurig je ook plant en voorbereidt, het leven neemt zijn eigen wendingen. Het beste wat je kunt doen is hierin meegaan en onderweg humor hebben. Ik heb geleerd dat het menselijk lichaam en de menselijke geest veel veerkrachtiger zijn dan we vaak denken. Als je erop vertrouwt, gaan ze de uitdaging aan. Maar de krachtigste les was misschien wel deze: geen enkel groot avontuur is ooit echt alleen. Achter elk ambitieus project als dit staat een stil netwerk van steun - je partner die je aanmoedigt, je vrienden en familie die je aanmoedigen, je berggids die je met wijsheid en veiligheid leidt, je klimgroep die je morele en fysieke steun biedt, en in dit geval ook je werkgever die je de ruimte geeft om je dromen na te jagen. Ik ben heel dankbaar voor de mijne.